چفيه

سالگرد شهادت حاج حسين خرازي

دل سوخته — Wed, 15 Feb 2012 09:40:00 GMT

شلمچه جمعه هشتم اسفند ماه سال 1365

اوضاع بدجوري گره خورده بود.ماشين هاي غذا را مي زدند و بچه ها گرسنه مانده بودند .

گفته بود چند ديگ غذا بگذارند تو نفربر و ببرند خط .

گفتند:راننده نفربر آماده شده براي بردن غذا. گريه اش گرفت و به همه گفت :

از اين راننده ياد بگيريد.مي داند هرکس قبل از او رفته،برنگشته،اما دارد مي رود .

اصلا من بايد بروم اين راننده را ببينم وپيشاني اش را ببوسم .

پيرمرد بود،حاجي رفت پيشاني اش را ببوسد .

گفت:اين غذا بايدهرطوري شده به بچه ها برسد.

اگر نمي تواني، بگو خودم بنشينم پشت فرمان. همان جا بود که خمپاره آمد.

ناگه دلها فرو ريخت،جانها افسردند،بسييجيها همه گريستند...

اما تو بر خاک افتاده بودي و گونه هاي پيرمرد هنوز گرمي بوسه هايت را احساس مي کرد.

چفيه

دل سوخته — Sun, 20 Nov 2011 13:54:00 GMT

چفيه را همه ديده ايم ، شايد استفاده هم کرده باشيم ، به آن افتخار مي کنيم

ولي نمي دانم آيا آن را مي شناسيم يا نه، لذت با او بودن را از ته دل چشيده ايم يا نه؟

پارچه اي ساده و بي ريا که بوي خاک و يک رنگي مي دهد، اهل دل در جبهه ها به آن آچار فرانسه ي جبهه مي گفتند. اما در جنگ تحميلي چفيه از نظر بچه‌هاي جبهه و جنگ معناي ديگري داشت و براي آنان قابل احترام بود ميدان جنگ، اسلحه، فشنگ، سيم خاردار و هزاران وسايل ديگر در يک ميدان نبرد چيز عادي به حساب مي‌آيد اما در ميان اين همه وسيله ،چفيه ،در 8 سال دفاع مقدس، خود را آشکار کرد تکه پارچه‌اي سفيد که نخ‌هاي سياه آن را راه راه نشان مي‌داد، چيزي فراتر از يک اسلحه، و براي بچه‌هاي جبهه و جنگ شناخته شده بود چفيه يادگار کساني است که در دل شب در مقابل متجاوزان تا دندان مسلح ايستادند و در حال حاضر در ميهماني خدا به سر مي‌برن کاربرد چفيه را به نگارش نمي‌توان درآورد وليکن بنا به ضرورت تعدادي را براي روشن شدن بعضي اذهان مي‌نگاريم

چفيه در دل شب سجاده نماز عشق بود

زيرانداز در هنگام استراحت و ملحفه در هنگام خواب

در زير آفتاب شديد و خواب غيلوله سايبان بود

چفيه در هنگام شناسايي منطقه و جنگ‌هاي چريکي نقاب مي‌گشت

در هنگام نياز بند اسلحه، کمربند و فانسقه اي بود

صبح و ظهر و شام سفره مي‌شد

هنگام حمام حوله مي‌شد،

هنگام گرما عرق گير، هنگام سرما شال کمر بود

محافظ گرد و خاک بر روي صورت بود

هنگام نبردي همچو شال برگردن بسيجي مي‌درخشيد، اما زماني که عمليات تمام مي‌شد چفيه خون آلود بود و

آن بسيجي شهيد زماني که منطقه جنگي به شيميايي آلوده مي‌گشت پارچه نمناکي بود جلوي بيني.

چفيه در زمزمه‌هاي دل شب ميزبان بود، ميزبان اشک‌هاي عاشقان پيش بند آرايشگاه‌هاي صلواتي،در موقع

لزوم طناب،هنگام مجروح شدن برانکارد،باند زخم،هنگام دستگيري دشمن دستبند و چشم بند، بقچه

حمام،وسيله آتل بندي يک مجروح،تور ماهيگيري در کنار اروندرود و در هنگام گرما بادبزن و....

آري شما کدام وسيله را سراغ داريد که آنقدر ساده باشد ولي در عين حال اين همه کار انجام دهد،

چفيه پارچه ساده‌اي بيش نيست وليکن مي‌تواند سمبل ساده زيستي باشد ...

مردان مرد

دل سوخته — Sat, 15 Oct 2011 09:11:00 GMT

کدام علم روانشناسي مي تواند انگيزه ي يک نوجوان 13 ساله را وقتي نارنجکي را بر خود مي بندد و زير تانک مي رود بيان کند و يا کدام روانشناسي مي تواند هدف يک نوجوان 16-17 ساله را از روي مين رفتن شرح دهد.اصلا واژه هايي که با آن بتوان شرح عشق اينان را نگاشت در کدامين قاموس ثبت شده است؟چه کسي مي تواند بگويد آن راهيان نور پشت پنجره ي جنگ چه ديده بودند،باور اين ها چگونه است؟ اما ما ديده ايم که چگونه در اين ظلمت وانفسا از هور حيات نوشيدند و ابدي شدند.کوثر دجله را آشاميدند و به ساقي کوثر اقتدا کردند.اين حاجيان فکه تا صفاي دوست در رمل دويدند از زمزم فرات سيراب شدند و قرباني گشتند.از ميان ميدان نفس،معبر وصل گشودند و به نداي ارجعي لبيک گفتند و به معراج رفتند.اينان همان مسجودان ملائک بودند و راز«اني اعلم ما لا تعلمون».آنان که کائنات را در زاويه قنوت نمازشان جاي مي دادند و چون سر بر سجده مي نهادند سرافرازترين عالميان بودند.همان هايي که ثابت کردند هنر سلوک نه از روي آب رفتن که ته مرداب رفتن است.آناني که «صفير خمپاره» را سفير يار دانستند و به سوي او از خاک تا افلاک سفر کردند.و اينک ماييم و ياد و نام آن ها که اگر اندکي قصور کنيم همين راه را هم از دست خواهيم داد.ياد و نام آن ها تنها يادگاري است که از آن هشت سال وصال براي ما مانده است و البته امانتي است بس سنگين که بايد نسل به نسل و سينه به سينه منتقل کنيم تا وقتي که نسل هاي آينده پرسيدند حکايت آن وارستگان که مي گويند چه بود؟در پاسخشان سر به زير نيندازيم...

سالهاي نه چندان دور..

دل سوخته — Fri, 12 Mar 2010 18:12:00 GMT

سالهاي نه چندان دور همين نزديکي ها،مرداني در همسايگي ما زندگي مي کردند،که زندگي براي شان جدي ترين بازيچه بود.زندگي کردند، چون هيچ وقت اسير وذليل زندگي نشدند.زندگي مي کردند،چون معناي زندگي را فهميدند.

آنها آمدند تا زندگي کردن را به ما ياد دهند وما ياد نگرفتيم.

چشم دوختند در چشم ما وبا سکوت شان فرياد زدند،که جور ديگر هم مي شود زندگي کرد.آنها رفتند وما مانديم.رفتن آنها به رفتن يک ستاره ي دنباله دار مي ماندو ماندن ما به ماندن آب در مرداب روزمرگي ها،انگار که آن ها مانده اند و ما مي رويم.

امروز سربرداشته ايم و چشم دوخته ايم به دنباله ي آن ستاره، تامسيرش را گم نکنيم.

شايد روزي کسي از ما خواست به آنها بپيونديم......