در منطقه عملياتي والفجر يک در فکه،از دور پيکر شهيدي را ديدم که آرام و زيبا روي زمين دراز کشيده و طاق باز خوابيده بود.سال 1372 بود و حدود ده سال از شهادتش گذشته بود.از قد و بالاي او تشخيص دادم که بايد نوجواني حدود 16-17 ساله باشد.در گودي محل چشمانش معصوميت ديدگانش را مي خواندم.بر روي پيکر،برجستگي اي نظرم را به خود جلب کرد،آهسته و با احتياط که مبادا ترکيب استخوان هايش بهم بخورد دکمه هاي لباسش را باز کردم.در کمال حيرت و تعجب،متوجه شدم يک کتاب و يک دفتر زير لباسش گذاشته بود.کتاب پوسيده را که با حرکتي برگ برگ آن دستخوش باد مي شد،برگرداندم.کتاب فيزيک بود.کتابي که ده سال با آن شهيد همراه بود و در صفحات اوليه آن برخي از دروس نوشته شده بود.

نام شهيد روي دفتر بود.مسئله اي که برايم جالب بود اين بود که او قمقمه و وسايل اضافي همراه خود نياورده بود اما کسب علم و دانش انقدر برايش مهم بود که در عمليات کتاب و دفترش را با خود جلو آورده تا هر جا از رزم فراغتي يافت،درسش را بخواند.

احمد رضا عابدي