از يکي از محلات تهران مي گذشتم که به حجله شهيدي برخوردم،به دوستان گفتم:بدون اطلاع قبلي برويم به خانه اين شهيد.پس از اجازه وارد شديم.پدر شهيد گفت:شما آقاي قرائتي هستي؟گفتم:بله،دويد خانمش را صدا زد وگفت:بيا قصه را براي حاج آقا تعريف کن! مادر شهيد گفت:فرزندم به دليل علاقه اش به کبوتر،تعدادي کبوتر داشت.يک روز گفت:چرا من کبوتر ها را در قفس نگه داشته ام،بايد آزادشان کنم.او کبوترهاي خود را آزاد کرد وپس از چند روز در بسيج ثبت نام کرد و راهي جبهه شد.مدتي گذشت،روزي يکي از کبوترها وارد خانه ما شد،داخل اتاق شد و کنار قاب عکس پسرم نشست و بالهاي خود را به عکس او مي ماليد.همان ساعت به دل من گذشت که فرزندم شهيد شده است،پس از چند روز خبر شهادت او را آوردند و بعد از پرس و جو معلوم شد که در همان روز و همان ساعت،پسرم به شهادت رسيده است.